Tabú á Íslandi

Ég fór að velta þessu fyrir mér þegar ég fór um daginn með ítölsku systur minni að kaupa gallabuxur. Hún labbaði hin ánægðust út með tvennar HVÍTAR gallabuxur í poka. Ég gekk hinsvegar út með ælu í hálsinum yfir því hvað hún hefði verið að eyða peningunum sínum í.

Afhverju samt? Af því að það myndi ENGIN af mínum íslensku heilvita vinkonum kaupa sér hvítar gallabuxur. Allavega ekki lengur... Ég man samt alveg eftir því hvað ég var ánægð þegar ég labbaði útúr Bersku með glænýjar hvítar gallabuxur í poka, það var samt alveg í kringum 2007. Hef sjaldan verið jafn mikil skutla.

Sömu sögu er að segja um Victoria Secret - Love spell ilmvatnið. En ég lenti akkúrat í miklum umræðum við Bandaríska vinkonu mína um að þetta væri í rauninni ekki jafn slæmt og ég héldi fram. Það myndi samt enginn kaupa sér Love spell á Íslandi. Þetta eru svona hlutir sem voru einu sinni töff, en urðu svo algjört nono dæmi sem maður myndi aldrei láta sjá sig með á Laugaveginum án þess að einhver myndi líta mann hornauga. Bara á Íslandi.

Í sömu verslunarferð og hún systir mín splæsti í þessar líka skvísu buxur keypti ég Timberland mokkasínur á 50% afslætti. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað henni systur minni fannst þetta ljótir skór. Hún hamraði á því að ég og afi hennar færum vel saman, í alveg eins skóm. Ég held samt að ég væri sú seinni til að vera grítt í verslunarskólanum ef við myndum báðar mæta í því sem við keyptum þennan dag á útsölum.

***Seinast þegar við systurnar fórum út saman hafði ég að "íslenskum" sið farið í svartar hjólabuxur með blúndu að neðan undir kjól/pils svo það myndi nú ekki koma fyrir sokkabuxnaslys sem eru svo algeng. Spyr þá mamma mín mig af fullri alvöru " Alma, afhverju ertu alltaf í svona ömmunærbuxum yfir sokkabuxunum þegar þú ert í kjól?"... Ég vissi ekki alveg hverju ég ætti að svara henni en reyndi mitt besta að útskýra notagildi þessarra "ömmunærbuxna" fyrir henni. Fæstir myndu nú samt eitthvað kyppa sig upp við þessu á Íslandi, enda þykir notkun "ömunærbuxna" bara frekar eðlileg.

Pink sugar var ein af mínum uppáhalds jólagjöfum... árið sem ég fermdist. Áður en ég náði að klára hálfa flöskuna (guði sé lof) var þessi líka unaðs öfga kandífloss óþefur orðið eitthvað sem tilheyrði algjörlega fortíðinni til. Þetta þykir hinsvegar hin mesta gæðavara hérna í Ítalíu. Mjög algengt er að ég fái nostalgíu kast úr fermingarfræðslunni í denn þegar ég labba um ganga skólans og rekst svo heppilega á vægast sagt duglegan notanda Pink sugar.

Fyrstu vikuna gat ég heldur ekki skilið afhverju allir ítalirnir væru í þröngum, lágum, Dísel gallabuxum, þá burtséð frá vaxtarlagi. Nú velti ég fyrir mér hvort þeir séu svona eftir á og þetta muni með tímanum verða jafn illa séð og heima, eða hvort þessi tabú séu eitthvað sér Íslenskt dæmi? Ég bíð þá spennt eftir komu Sparks peysa og hlébarðabolanna sem komu þarna einhversstaðar á eftir. Fer allavega vel með Hvítu gallabuxunum. Ég trúi varla að ég sé að rifja upp þennan hrylling.

Það skrítnasta er samt að mér þótti þetta allt voða eðlilegt heima á Íslandi. Að finnast eitthvað ógeðslegt, bara afþví að öllum finnst það ógeðslegt? Nú spyr ég mig hvort þetta sé í alvörunni svona ömurlegt (í tilfelli Pink sugar er enginn vafi þar á) eða hvort það sé bara eitthvað í okkur Íslendingum að hafa svona öfga í því sem telst ljótt eða flott?

Samt vil ég meina að tíska á Íslandi sé mun stærra og skemmtilegra dæmi en í Ítalíu. Já, sú goðsögn að Ítalía sé föðurland tískunnar er ekki sönn. Allir ítalir eru eins. Þá meina ég allir. Þröngar gallabuxur, hettupeysa, úlpa, timberland/superga skór og eastpack bakpoki og þú ert kominn með hinn klassíska ítalska menntaskólanemanda. Fataskápurinn stendur af þremur slíkum settum til skiptana og einum kjól + hælaskóm sem eru aðeins teknir fram fyrir extra glam tilefni.

Já nei takk, þá kýs ég frekar Ísland með sínum fjölbreytta stíl og sniðgöngu á pæjusnilld eins og Pink Sugar.

Þegar Alma fór á Carnevale í Feneyjum!

FENEYJA BLOGG

þá fór ég loksins til Feneyja, eftir skammarlega 5 mán af því að búa aðeins klst í burtu

Systra kærleikur

Hvar á ég að byrja? Get allavega ekki sagt annað en þessi seinasta helgi hafi verið með þeim allra allra bestu, með einhverju yndislegasta fólki sem ég hef kynnst hérna í Ítalíu.

Grímu gleði

Svo við byrjum á byrjuninni þá átti Anne elsku sæta vinkona mín frá Honduras 18 ára afmæli á miðvikudaginn. Á eftir því fylgdu hátíðarhöld sem í rauninni enduðu á sunnudeginum, svona þegar ég hugsa útí það.

Á föstudaginn komu semsagt Hernan, Camilla, Francesco, Gaia og fleiri krakkar til Belluno til að fare festa með okkur, note to self: Of margir spænskumælandi + kjöt fondú - spænskukunnátta = Casino. Á laugardeginum var síðan alvöru afmælisveislan sem endaði síðan í 2 klst. svefni áður en lagt var af stað til Feneyja á fyrsta dag Carnevalsins.

Jack vinur okkar og félagi

Eftir 2 tíma lestarferð komum við til Feneyja í einhvern þann mesta kulda sem ég hef orðið vitni af hér (sbr. frosið vatn í tösku). Á hádegi horfðum við svo á "hið mikilfenglega" flug engilssins, sem markar þá fromlega byrjun Carnevalsins. Þetta var samt alveg fyndið dæmi, þar sem ég hafði búist við að hún myndi renna sér niður á svona 5 sek og ég myndi örugglega missa af því að taka mynd. 

TOPOLINA

Svona 7000 aðrir samtúristar mínir voru greinilega á sama máli þar sem öllum myndavélunum var haldið í biðstöðu allavega 10 min áður en engillinn flaug af stað. Staðreindin var hinsvegar sú að engillinn flaug niður á svona 20 mínútum og ég vorkenndi ekkert smá greyjið konunni sem fór með þetta hlutverk og þurfti að hanga á snúru í brjáluðum vind á meðan brjálaðir túristar tóku myndir undir pilsið hennar. Ef hún fær ekki lungnabólgu eftir þetta þá er það kraftaverk.

kærleikur 

Næst á dagskrá var að finna alla hina skiptinemana sem við ætluðum að hitta í Feneyjum. Það voru að sjálfsögðu mestu fangaðarfundir og mikil gleði ríkti þessa fáu tíma sem við gátum verið saman. Ég myndi deyja úr væmni ef ég ætlaði að lýsa því hvað mér þykir vænt um þessa krakka. Eftir að hafa borðað saman, talað saman á hinum ýmsu tungumálum og leikið okkur á sjálfu San Marco torginu allan daginn í þessum klassísku AFS leikjum fórum við sátt heim. 

kínaaaa

italianoooo

Það gekk hinsvegar ekki hrakfallalaust frekar en fyrri daginn og endaði að sjálfsögðu á allavega einni vitlausri lest og týndu veski. Það fór hinsvegar allt vel og eftir 4 tíma af lestarhrakföllum (sem ég gæti í raun farið að semja heila skáldsögu um) í stað eins komumst við heilar á leiðarenda. 

Sólheimabros

Þá er allavega eitt stórt farið útaf Bucket listanum, að fara á Carnevalið í Feneyjum, og ég er að segja ykkur það, á næsta ári komið þið öll með mér! 

Dúllur

Þetta var alveg yndisleg helgi í alla staði og ég gæti skrifað endalaust um þetta allt saman ef ég hefði minnsta grun um að einhver myndi nenna að lesa það! Lífið gengur svo sinn vanagang og ég er búin að ná alveg ágætis tökum á ítölskunni! Næst á dagskrá er skólaferð til Prag (Prag>Flórens) og skiptivikan í SIKILEY! Sem verður snilld. Annars finnst mér magnað að ég hafi fundið tíma til að skrifa þetta blogg í þessarri viku þar sem það að taka þátt í skiptiviku er PÚL. En samt snilld. 

FLÁ FLÁ FLÁ = ég elska óviðeigandi AFS leiki

Nemó heimþrá gerði engu að síður vart um sig og ég trúi varla uppá XTV að ég hafi ekki getað horft á Morfís, ef það var einhverntíman ástæða til að endurhugsa þessa ferð þá var það það kvöld! (Samt ekki, samt alveg).

Grímu gleði

 Annars sendi ég alla mína ást og söknuð til íslands,

TVB,

Alma Dóra Ríkarðsdóttir

Kveður úr ljúfa lífinu