Tabú á Íslandi

Ég fór að velta þessu fyrir mér þegar ég fór um daginn með ítölsku systur minni að kaupa gallabuxur. Hún labbaði hin ánægðust út með tvennar HVÍTAR gallabuxur í poka. Ég gekk hinsvegar út með ælu í hálsinum yfir því hvað hún hefði verið að eyða peningunum sínum í.

Afhverju samt? Af því að það myndi ENGIN af mínum íslensku heilvita vinkonum kaupa sér hvítar gallabuxur. Allavega ekki lengur... Ég man samt alveg eftir því hvað ég var ánægð þegar ég labbaði útúr Bersku með glænýjar hvítar gallabuxur í poka, það var samt alveg í kringum 2007. Hef sjaldan verið jafn mikil skutla.

Sömu sögu er að segja um Victoria Secret - Love spell ilmvatnið. En ég lenti akkúrat í miklum umræðum við Bandaríska vinkonu mína um að þetta væri í rauninni ekki jafn slæmt og ég héldi fram. Það myndi samt enginn kaupa sér Love spell á Íslandi. Þetta eru svona hlutir sem voru einu sinni töff, en urðu svo algjört nono dæmi sem maður myndi aldrei láta sjá sig með á Laugaveginum án þess að einhver myndi líta mann hornauga. Bara á Íslandi.

Í sömu verslunarferð og hún systir mín splæsti í þessar líka skvísu buxur keypti ég Timberland mokkasínur á 50% afslætti. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað henni systur minni fannst þetta ljótir skór. Hún hamraði á því að ég og afi hennar færum vel saman, í alveg eins skóm. Ég held samt að ég væri sú seinni til að vera grítt í verslunarskólanum ef við myndum báðar mæta í því sem við keyptum þennan dag á útsölum.

***Seinast þegar við systurnar fórum út saman hafði ég að "íslenskum" sið farið í svartar hjólabuxur með blúndu að neðan undir kjól/pils svo það myndi nú ekki koma fyrir sokkabuxnaslys sem eru svo algeng. Spyr þá mamma mín mig af fullri alvöru " Alma, afhverju ertu alltaf í svona ömmunærbuxum yfir sokkabuxunum þegar þú ert í kjól?"... Ég vissi ekki alveg hverju ég ætti að svara henni en reyndi mitt besta að útskýra notagildi þessarra "ömmunærbuxna" fyrir henni. Fæstir myndu nú samt eitthvað kyppa sig upp við þessu á Íslandi, enda þykir notkun "ömunærbuxna" bara frekar eðlileg.

Pink sugar var ein af mínum uppáhalds jólagjöfum... árið sem ég fermdist. Áður en ég náði að klára hálfa flöskuna (guði sé lof) var þessi líka unaðs öfga kandífloss óþefur orðið eitthvað sem tilheyrði algjörlega fortíðinni til. Þetta þykir hinsvegar hin mesta gæðavara hérna í Ítalíu. Mjög algengt er að ég fái nostalgíu kast úr fermingarfræðslunni í denn þegar ég labba um ganga skólans og rekst svo heppilega á vægast sagt duglegan notanda Pink sugar.

Fyrstu vikuna gat ég heldur ekki skilið afhverju allir ítalirnir væru í þröngum, lágum, Dísel gallabuxum, þá burtséð frá vaxtarlagi. Nú velti ég fyrir mér hvort þeir séu svona eftir á og þetta muni með tímanum verða jafn illa séð og heima, eða hvort þessi tabú séu eitthvað sér Íslenskt dæmi? Ég bíð þá spennt eftir komu Sparks peysa og hlébarðabolanna sem komu þarna einhversstaðar á eftir. Fer allavega vel með Hvítu gallabuxunum. Ég trúi varla að ég sé að rifja upp þennan hrylling.

Það skrítnasta er samt að mér þótti þetta allt voða eðlilegt heima á Íslandi. Að finnast eitthvað ógeðslegt, bara afþví að öllum finnst það ógeðslegt? Nú spyr ég mig hvort þetta sé í alvörunni svona ömurlegt (í tilfelli Pink sugar er enginn vafi þar á) eða hvort það sé bara eitthvað í okkur Íslendingum að hafa svona öfga í því sem telst ljótt eða flott?

Samt vil ég meina að tíska á Íslandi sé mun stærra og skemmtilegra dæmi en í Ítalíu. Já, sú goðsögn að Ítalía sé föðurland tískunnar er ekki sönn. Allir ítalir eru eins. Þá meina ég allir. Þröngar gallabuxur, hettupeysa, úlpa, timberland/superga skór og eastpack bakpoki og þú ert kominn með hinn klassíska ítalska menntaskólanemanda. Fataskápurinn stendur af þremur slíkum settum til skiptana og einum kjól + hælaskóm sem eru aðeins teknir fram fyrir extra glam tilefni.

Já nei takk, þá kýs ég frekar Ísland með sínum fjölbreytta stíl og sniðgöngu á pæjusnilld eins og Pink Sugar.